در بورنئوی اندونزی، آتشسوزیهای مهیب به یک بحران واقعی تبدیل شدهاند. آتشنشانان با محدودیتهای شدید و امکانات ناکافی در حال مبارزه با شعلههای سوزان هستند که به دلیل پدیدهٔ النینو و تغییرات اقلیمی شدیدتر شدهاند. سامپه ریتونگا، رئیس آتشنشانی در منطقه سینتانگ، با ابراز خستگی و ناامیدی میگوید: «ما تا سپیدهدم در حال خاموش کردن آتش هستیم و گاهی اوقات حتی نمیخوابیم.»
شرایط وخیم آتشنشانان
تجهیزات آتشنشانی بسیار محدود است و تنها دو ماشین آتشنشانی ۶۰۰۰ لیتری در اختیار دارند که یکی در حال کار و دیگری در حال پر شدن است. با کمبود شلنگ و آب، آتشنشانان باید با شدت زیاد آتش را خاموش کنند و در عین حال به دنبال آب در جویها و رودخانههای کوچک بگردند. سامپه تأکید میکند: «ما تلاش میکنیم آتش را خاموش کنیم و دود را کاهش دهیم.»
در همین حال، ساکنان محلی نیز نگران امنیت خود هستند. سوتریسیمی، یک زن ۴۷ ساله، از شنیدن صدای «ترقترق» آتش در نزدیکی خانهاش میگوید و ابراز میکند: «من واقعاً ترسیدهام.» در پونتیانک، مرکز استان کالیمنتان غربی، وضعیت به شدت وخیم شده و آلودگی هوا به حدی رسیده که حتی در داخل خانهها نیز قابل استشمام است. سطح آلودگی PM۲.۵ به بیش از ۵۰۰ میکروگرم در متر مکعب رسیده که بیش از ۱۰۰ برابر حد مجاز سازمان بهداشت جهانی است.
فاجعهای که حالا جهانی شده
تعداد بالای مدارس تعطیل و افزایش بیماریهای تنفسی نشاندهندهٔ بحران جدی در این منطقه است. مسئولان محلی تأکید میکنند که به کمک و منابع بیشتری نیاز دارند تا بتوانند با این وضعیت مقابله کنند. در همین حال، فعالان محیط زیست بر این باورند که تخریب جنگلها و زمینهای پیت ریشهٔ اصلی این آتشسوزیهاست. بلگیس حبیبا، یکی از فعالان محیط زیست، میگوید: «آبگیری زمینهای پیت باعث خشکی و آتشسوزی آنها میشود.»
با توجه به برآوردها، بیش از ۲۸۵,۰۰۰ هکتار از زمینهای اندونزی از ابتدای سال جاری دچار آتشسوزی شدهاند. حالا وقت آن است که دولت این آتشسوزیها را به عنوان یک فاجعه ملی اعلام کند و تمام منابع را برای نجات جان انسانها و حیات وحش بسیج کند.
