در پی سیلابی ویرانگر که نپال را در هفته گذشته درنوردید، یک کارگر نپالی به توصیف فرار وحشتناک خود از تونلهای یک پروژه برقآبی پرداخته است. این سیلاب با خود فاجعهای انسانی به همراه داشت و در حال حاضر حدود ۹۰۰ کارگر در تونلهای شش نیروگاه برقآبی نپال محبوس ماندهاند.
داستان فرار از مرگ
این کارگر که تجربهای تلخ از غرق شدن در آبهای عمیق دارد، میگوید که در دل شب و در تاریکی محض، تنها با امید به زندگی و نجات تلاش کرده است تا خود را از این مخمصه رهایی بخشد. او از لحظهای سخن میگوید که آب به سرعت در حال بالا آمدن بود و او هیچ راهی جز فرار نداشت.
گزارشها حاکی از آن است که تعداد مفقودان این فاجعه به ۵۶۲۴ نفر رسیده است. با هر دقیقهای که میگذرد، امید به یافتن زندهها کمتر میشود و خانوادهها در انتظار خبری از عزیزانشان هستند. در این میان، کارگران محبوس در تونلها به شدت نیازمند کمک و نجات هستند.
فاجعهای که نپال را لرزاند
این حادثه نه تنها نشاندهنده آسیبپذیری زیرساختهای نپال در برابر بلایای طبیعی است، بلکه به چالشهای انسانی و زیستمحیطی نیز اشاره دارد که این کشور با آنها دست و پنجه نرم میکند. با توجه به شرایط بحرانی کنونی، سوالات زیادی در مورد ایمنی کارگران و مدیریت بحران مطرح شده است.
در حالی که حکومت و نهادهای محلی در تلاش برای نجات محبوسشدگان هستند، این فاجعه نه تنها نپال بلکه جامعه جهانی را به فکر واداشته است. آیا نپال میتواند از این بحران جان سالم به در ببرد و چه تدابیری برای جلوگیری از وقوع چنین حوادثی در آینده اتخاذ خواهد شد؟
