اعتراضات اخیر فرانسه که از کمبودها و مشکلات آموزشی آغاز شد، به سرعت با مسائل سیاسی از جمله مسئله فلسطین پیوند خورد. این اعتراضات که از اواسط سپتامبر ۲۰۲۶ از حومه پاریس آغاز شد و به سرعت به سراسر کشور گسترش یافت، ریشه در مشکلات ساختاری و مزمن نظام آموزشی فرانسه داشت.
مشکلات آموزشی و نارضایتی‌ها
یکی از اصلی‌ترین محرک‌های اولیه، عدم جایگزینی معلمان غایب و کمبود پرسنل آموزشی بود. دانش‌آموزان از اینکه کلاس‌ها بدون معلم رها می‌شوند، به ستوه آمده بودند. تراکم بالای دانش‌آموزان در کلاس‌ها (گاهی تا ۳۵ نفر) و کمبود حتی صندلی، از جمله شکایات مکرر معترضان بود. ساختمان‌های قدیمی و فرسوده، وجود موش و سوسک در برخی مدارس، و خرابی‌هایی مانند ریختن سقف کاذب، خشم دانش‌آموزان را برانگیخته بود. حجم بالای دروس و استرس ناشی از امتحانات، به ویژه برای دانش‌آموزان سال آخر که با سیستم پذیرش دانشگاه (Parcoursup) مواجهند، از دیگر دلایل نارضایتی بود.
بیشتر بخوانید: ادامه درگیری‌ها بین پلیس و دانش‌آموزان در فرانسه
معترضان به افزایش ناکافی بودجه آموزش در لایحه بودجه ۲۰۲۷ (۱.۷٪ که کمتر از نرخ تورم بود) اعتراض داشتند و خواستار افزایش سرمایه‌گذاری در آموزش بودند.
گسترش ابعاد سیاسی اعتراضات
با گسترش اعتراضات، ابعاد سیاسی آن پررنگ‌تر شد. دولت فرانسه، به ویژه نخست‌وزیر و وزیر آموزش، جنبش دانش‌آموزی را مانور سازمان‌یافته توسط حزب چپ رادیکال «فرانسه تسلیم‌ناپذی» (LFI) و گروه‌های افراطی خواند. دولت مدعی بود که این حزب و گروه‌های وابسته، اعتراضات صنفی را ربوده و به خشونت کشانده‌اند. حزب چپ «فرانسه تسلیم‌ناپذی» این اتهامات را رد کرده و آن را «تئوری توطئه» نامید.
در بسیاری از تجمعات، پرچم‌های فلسطین در کنار پلاکاردهای صنفی معلمان و دانش‌آموزان دیده شد. شعارهای «Free Gaza» و در برخی موارد شعارهای ضد اسرائیلی نیز گزارش شد. این نمادها به گفته تحلیلگران، جنبش را از یک اعتراض صرفاً صنفی فراتر برد و به آن بُعدی بین‌المللی و سیاسی داد.
رسانه‌های راست‌گرا و شخصیت‌های سیاسی مانند اریک زمور، حضور نمادهای فلسطینی را نشانه «اسلام‌گرایی» و «تفرقه» در فرانسه تفسیر کردند. از سوی دیگر، چهره‌هایی مانند دنیل کون-بندیت، رهبر سابق جنبش ۱۹۶۸، معتقد بودند که خشم جوانان از مسائل متعددی مانند گرانی و غزه سرچشمه می‌گیرد.
با نزدیک شدن به انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، احزاب مختلف سعی در بهره‌برداری سیاسی از این اعتراضات داشتند. نمایندگان چپ‌گرا در حمایت از دانش‌آموزان به مدارس رفتند و از خواسته‌های آنان دفاع کردند، در حالی که دولت تلاش می‌کرد آن را به عنوان یک توطئه افراطی معرفی کند. این اعتراضات از یک بحران واقعی و عمیق در نظام آموزشی این کشور نشأت گرفت و به تدریج به یک عرصه تقابل سیاسی و فرهنگی تبدیل شد.
بیشتر بخوانید: نیروهای جبهه آزادی بخش مردم تیگرای، مرکز منطقه‌ای مکه‌له را ترک کردند · درگیری پلیس با دانش‌آموزان در فرانسه به‌دلیل اعتراضات مدرسه‌ای
